Dnia 10.01.2009. postanowiłem, razem z Sebastianem Grunwaldem, zrealizować projekt, a konkretnie linię, jaką wypatrzyłem na Zagonnej Turni podczas poprzednich wizyt w tym uroczym zakątku jakim jest dolina Małej Łąki. Z moich dotychczasowych ustaleń wynika, że nie prowadziła tam żadna droga, więc zakładam, póki co wstępnie, gdyż ostatecznej pewności w tej materii jeszcze nie uzyskałem, że wytyczyliśmy nową drogę dokonując pierwszego przejścia lewej depresji płn. Ściany ww. Turni. Oczywiście w każdej chwili może odezwać się jakiś głos w eterze, twierdząc, że już nasi pradziadowie wspinali się tam a już na pewno wypasali owce, no ale póki co.....cisza.

Z daleka od zatłoczonych  i popularnych ścian Zamarłej Turni, Kopy Spadowej, Szarpanych Turni czy ,  uwięzionego w łańcuchach Mnicha; daleko od schroniskowego gwaru, asfaltu i szlaków pachnących perfumami i kosmetykami miejskich turystów, rąk ściskających w plastikowym kubku piwo – słowem, po całkiem innej, jakby odwrotnej stronie górskiej krainy, choć przecież całkiem blisko, tuż za granią,  znajdziesz przyjacielu, ten cichy zakątek, tę niepozorną a jednak magiczną ścianę, ten kawałek prawie pionowego granitu, łagodnie głaskanego przez promienie słońca. Ciepłe granitowe płyty dziwnie kontrastują z ukrytymi w chłodnych mrokach pionowymi zerwami Galerii Gankowej, Wysokiej i Rysów. Jest jasnym ogniem kosmicznego światła pośród olbrzymów cienia. Choć ustępuje im wielkością, to do niej właśnie lgnie serce i dłoń, jakby w tęsknocie za błogim marzeniem, obietnicą spełnienia. Cień i światło splecione wzajemnie ciszą, związane ze sobą przestrzenią. Po drugiej stronie światła, tuż za ostrą krawędzią grani, jest zimny cień, niepokój, niepewność...